تاریخ تولد تو مسیر جاده زندگی٬یه چیزی مثل تابلوهای اعلام مسافت تو جاده های بین شهریه!با این تفاوت که با این تابلوها مسافت باقی مونده تا مقصد رو بهت اعلام میکنن و با این یکی سالیان طی شده از مبدا رو اندازه میگیری٬مسافت باقی مونده رو اینجا فقط خدا میدونه....
ماراتن عجیبیه زندگی٬مسابقه ای که قبل از اومدنت خط شروعت رو یکی دیگه برات تعیین میکنه و تو وارث داشته ها و نداشته های نسل دیگه ای میشی...و یه زمانی هم خودت میشی تعیین کننده خط شروع یکی دیگه...
الغرض ششم خرداد ماه برای من همون تابلوی اعلام مسافته...ششم خرداد تاریخ شروع داستان یک زندگی است...امروز آغاز کیلومتر سی و یک جاده زندگی من است...

خوب از کجا شروع کنم؟اوضاع شعبه که کما فی السابقه.من همچنان تو همون قسمت کلرو حسابداری مشغولم و یه جورایی میشه گفت دلم تنگ شده براسر وکله زدن با مشتری و پول و صندوق.اینقدر هم کار همیشه انباشته هست که یه جرات میتونم بگم در طول روز هیچ وقت ازادی ندارم.چن وقتی هم هست که یه خانم دانشجوی حسابداری برای کارآموزی هفته ای دو روز رو میاد تو شعبه و من تو این گیر و دار سعی میکنم یه چیزهایی در مورد روند کار روزانه و صدور اسناد براش توضیح بدم که به عنوان گزارش دوره کارآموزیش بنویسه و واقعا نمیدونم این توضیحات هول هولکی و فشرده و جسته گریخته من اصلا بدردش خورده یا نه...
 آخر هفته رو رفتم کاشان با ماشین خودم.راستی این رو هم یادم رفته بود قبلا بگم که خواهرم  برای بار دوم داره مادر میشه و ما بعد از کیمیا قراره یه خواهر زاده دیگه به خانوادمون اضافه بشه و به همین خاطر و با توجه به شرایط جسمی نه چندان مناسبی که خواهرم داشت دو سه  هفته ای رو کاشان موند تا مادرم کمی ازش مراقبت کنه..
روز جمعه که تو خونه پدری بودم اتفاقی چشمم افتاد به یه سری کتاب و دفترهایی که گوشه انباری خونه داشت خاک میخورد.کنجکاویم تحریک شد و زیر و روشون کردم....اون چیزهاییش که به من مربوط میشد خیلی برام خاطره انگیز بود و ازهمه جالب تر این بین پیدا کردن دفتر خاطراتی بود که خودم تو تابستان سال ۷۴یعنی نزدیک به هیجده سال قبل نوشته بودم و این برای آدم نوستالژیکی مثل من یک اتفاق فوق العاده هیجان انگیزه...فکر میکردم  که این دفتر سالها قبل از بین رفته...
زمان نگارش اون از فردای اخرین امتحان خردادم که طبق چیزی که نوشته بودم امتحان تاریخ بود شرع میشد و انتهای اون ساعات پایانی اخرین روز تابستان که فردای اون مدارس بازگشایی میشد بود.شیوه نگارش و جمله بندی و حتی جزئیاتی که توش نوشته بودم همه و همه تداعی کننده سالهای خوش دوران کودکیم بود.هیچ چیز رو هم از قلم ننداخته بودم..از رفت و امد مهمان ها و بافتن قالی تا کار تو مزرعه و حتی وضع حمل گاوها....
پی نوشت(محض لبخند)
چند روز قبل یکی از همکارها پیامکی به مناسبت تبریک روز مرد فرستاده بود و چون سیم کارتم رو عوض کردم شمارش دیگه ذخیره نبود.در جواب عذر خواهی کردم و گفتم خودش رو معرفی کنه چون شمارش از گوشیم پاک شده.ایشون هم که از ذوق ادبی بی بهره نیست و گه گاهی هم شعرهایی به طنز میگفت زمانی که با هم تو یه شعبه کار میکردیم اینطور خودش رو معرفی کرد:
من سعیدم شاعری بی ادعا...کن ذخیره این شماره حاج رضا!!
منم بلافاصله در جوابش نوشتم:
شد ذخیره این شماره ای صنم...تا کنم یادت از این پس دم به دم!!
-خرداد شد....

این روزها یه مقداری فاصله گرفتم با دنیای تحویلداری و کمتر با مشتری ها در تماس هستم.همونطور که قبلا نوشته بودم کارهای مربوط به انتقالات و کلر و سوپروایزری و حسابداری رو انجام میدم و معمولا همین چند کار مختلف اونقدر هست که روز کاریم رو پر کنه.البته خیلی وقتها هم بیشتره و من مجبورم بصورت فشرده خودم رو به زمان برسونم.طبیعتا خالی از اشتباه هم نبودم و  با اینکه خیلی سعی میکنم همه چیز رو کنترل کنم باز یه چیزی از یه گوشه کار میزنه بیرون مثل سندی که باید چهاردهم عمل میشد و امروز تازه نامه اقلام باز که رسید متوجه شدیم که عمل نکردیم.یا سندی که پریروز باید ارسال میشد برای اداره و از قلم افتاده بود.
دقیقا مث این میمونه که بخوای با خودت مثلا تنیس روی میز بازی کنی!اینور یه سند رو ثبت میکنم و باید هم طرف دیگش رو انجام بدم و هم صحت و سقمش رو کنترل کنم و...
بیشتر هم بخاطر قرار گرفتن در مجاورت رئیس در طول روز با ایشون تماس و گفت و گو دارم و البته سعی میکنم در زمینه هایی که کمتر تجربه و اطلاعات دارم مثل معاملات چیزهایی یاد بگیرم...خوشبختانه رئیس هم توزمینه های کاری وارده و هم این علاقه رو برای انتقال تجربیات داره و کلا باهاش به قول معروف حال میکنم!!
این از دنیای کار!
تونستم یه مقدار بر اون افکار منفی که احاطم کرده بودن فائق بیام خوشبختانه!فک کنم اگه میشد تغیرات حالات درونیم رو روی نمودار پیاده کنم چیزی از آب در میمومد پر فراز و نشیب تراز منحنی سینوسی!گاهی وقتها به خودم میگم بابا تو مردی ناسلامتی باید بیشتر رو خودت تسلط داشته باشی و گاهی هم میگم بی خیال اقتضای شرایطه شاید!!
آخر شبها رو میرم تو پارک نزدیک خونه یه مقدار قدم میزنم و ورزش میکنم تا یه مقداری جبران کم تحرکی طول روز بشه..ولی شنیدم اخر شب خیلی زمان خوبی نیست و از طرف دیگه هم مجال دیگه ای پیدا نمیشه..

چند وقتیه که دوباره بد جور مورد هجوم افکار منفی قرار گرفتم...البته خودم هم نمیدونم که این موضوع  علت انزوای شدید این روزهامه یا معلول اون اما بدون شک هیچ زمانی مث این روزها اینقدر زندگیم حالت جزیره ای به خودش نگرفته بود...
همین..فعلا حوصله ای برای توضیح بیشتر و نوشتن نیست!!

مسلما حس خوشایندی در انسان بوجود نمیاد وقتی بعد از یه روز کاری خسته از شعبه بیای بیرون و بخوای بری سوار  خودروت بشی و برگردی خونه که یهو ببینی ماشینت سر جاش نیست...آخه شعبه ما کوچیکه و پارکینگ نداره و ما مجبوریم یه جایی گوشه و کنار خیابون برای پارک ماشین پیدا کنیم..اولین فکری که به ذهن ادم خطور میکنه اینجور مواقع بدترین رخداد ممکن یعنی سرقت ماشینه و به همین خاطر چن لحظه ای رو حتما تو شوک خواهی بود!
بلافاصله زنگ زدم به رئیس شعبه برای کمک که چن لحظه قبل از هم خداحافظی کرده بودیم و با معاون رفته بودن چون میدونستم زیاد دور نشده و تازه وقتی اونها برگشتن و گفتن که احتمالا بخاطر پارک در محل نامناسب پلیس ماشین رو برده به پارکینگ جهت اعمال قانون با اعمال شاقه!!این گزینه هم به احتمالات موجود افزوده شد!
یک ساعتی رو فکر کنم معطل شدیم.جالب اینه که هیچ جای مشخصی هم وجود نداره که تو اینجور مواقع بتونی تماس بگیری و دست کم مطمئن بشی...چن تا شماره تلفن از اینور اونور گرفتیم که هیچ کدوم یا جواب درستی ندادن و یا اصلا کسی برنمیداشت و نهایتا به این نتیجه رسیدیم که بریم پارکینگ های اطراف رو بگردیم تا ماشین رو پیدا کنم و بالاخره تو سومین پارکینگی که سر زدیم  چشممون به جمال ماشین روشن شد.بنده های خدا رئیس ومعاون همینجوریش  یه نیم ساعتی بخاطر یه اشتباه من تو ثبت سندها معطل شده بودن یه ساعت هم اینطوری مزاحمشون شدم...
امروز صبح رو مجبور شدم مرخصی ساعتی بگیرم و برم دنبال کارای ترخیص خودرو.حال گیری ماجرا وقتی بیشتر شد که خلافیمو گرفتم و دیدم یه فقره جریمه ای که با دست خودم پرداخت و ثبتش کردم باز توش اعمال شده و یه جایی دیگه تو تهران برام جریمه نوشته که من اصلا تا حالا با ماشین اونطرفا نرفتم.مجبور شدم جریمه رو بدم چون امکان  این که بخوام یکی دو روز از کار و زندگی بیافتم و برم اعتراض و پیگیری کنم وجود نداشت..از طرف دیگه مبلغ شصت هزار تومن هم بابت حق الزحمه!!وهزینه حمل به پارکینگ پرداخت کردیم و حسابی کیفور شدیم و تا برسیم به پارکینگ و ماشین رو آزاد کنیم جمعا یه سیصد هزارتومن ناقابل پیاده شدیم...
 و اما از این ماجرا چن تا پند اخلاقی٬اداری گرفتم که بد ندیدم در اختیار سایرین هم بذارم:
 ۱-چن دقیقه تاخیر داشته باشی و وقت بذاری برای پیدا کردن یه محل پارک مناسب و مطلوب برا ماشینت بمراتب بهتر از اینه که هولهولکی ماشینو پارک کنی و بدویی سمت شعبه!
۲-حتما تا قبل از اینکه کارتون گیر بیافته خلافی خودروتون رو چک کنید...حتی اگه مطمئن هستید که راننده خلافکاری نیستید!اینجا ایرانه هر چی بگی احتمال داره اتفاق بیافته..
۳-فقط دزد ها نیستن که ماشین رو بی خبر میبرن..برادرهای محترم راهنمایی رانندگی هم این کار رو میکنن!!جالب اینه که طرف تو پارکینگ میگه ما یه سامانه داریم با پیامک اطلاع میدیم و حتما شما شماره موبایلت ثبت نشده امروز رفتم راهنمایی رانندگی  میگم کجا پیگیری کنم که شمارم ثبت بشه واسه همچین مواقعی میگه این چیزها رو بشنو باور نکن!
پی نوشت:
امروز تو ستاد ترخیص شماره گرفته بودم و نشسته بودم تو نوبت تا باجه شمارم رو صدا بزنه..با اینکه خیلی طولانی نشد مدت تو صف نشستنم اما انگار اصلا زمان نمیگذشت..اینجور مواقع خیلی خوب درک میکنی حس و حال مراجعینی که شماره میگیرن و طولانی شدن مدت انتظار عاصیشون میکنه!
-این روزها کمتر با مشتریها سر و کار دارم تو شعبه و بیشتر مشغول کارهای کلر و حسابداری و غیره هستم اما از حجم کار کم نشده و از اول صبح که میشینم تا اخرین لحظه درگیر کارم.. 

جمعه ای که گذشت یه روز خاص بود برای خانواده ما٬چون برادرزادم  نرگس بانو نوه ارشد خانواده مرحله جدیدی از زندگیش رو اغاز کرد و تصمیم گرفت تا داستان زندگیش رو دو نفره ادامه بده...
روز جمعه عصر و طی یک مراسم مختصر و خودمانی در منزل اخوی که با حضور بزرگترهای خانواده ها انجام شد(که البته جمع همین بزرگترها با توجه به استعداد خانواده ها مون چیزی نزدیک به یک گروهان بود!!)مراسم و تشریفات معمول نامزدی برگزار شد..البته آقا داماد محترم هم از بستگان سببی ماست و نزدیک به یک دهه آشنایی و رفت و آمد و شناخت کافی خانواده ها از همدیگه باعث شده بود تا هر دو خانواده با آرامش و اطمینان تصمیم بگیرن...
نمیدونم چرا در طول اون یکی دو ساعت هر وقت که به نرگس نگاه میکردم خاطره دوران تولد و طفولیتش میومد تو ذهنم..اخه اخوی دو سه سال اول زندگی مشترکش رو تو خونه پدری بود و اون روزها جمع خانواده ما جمع بود.. انگار همین دیروز بود..من سر کوچه ایستاده بودم و غرق در شور و شادی دنیای کودکانه خودم منتظر بودم که داداشم و سایرین با نوزاد کوچولوشون از کاشان برسن..
برای نرگس عزیز عمو با همه وجود از خدای بزرگ آرزو و تمنای یک زندگی شاد و طولانی رو دارم و امیدوارم که هر داشتنی که در اون خوشبختی از دید او نمود پیدا میکنه رو تجربه کنه..
این روزها تو شعبه همه چیز تقریبا روند ارومی داره..از نظر کاری هم روزهای خیلی پرکاری نیست خوشبختانه.. چن روزی بخاطر مشغله ای که برای همکارم پیش اومده بود دوباره صندوق دستم بود و از همین فرصت استفاده کردم و یه سری کارهای صندوق رو با کمک رئیس صندوق نظم و نظامی دادم..از فرمهای شماره دار تا کارت های سفته وگواهی های سپرده و دفترچه ها و برگشتی ها و غیره و غیره...
در واقع همه چیز بخاطر عدم توجه همکارها و دست به دست شدن های مداوم صندوق بهم ریخته بود..
پی نوشت:
-این سرسری وبی توجه کار کردن بعضی همکارها گاهی وقتها ادمو کفری میکنه.مخصوصا تو زمینه افتتاح حساب که لازمه دقت و توجه بیشتری اعمال بشه و ریزه کاری های خاص خودشو داره.فکرشو بکنید طرف مدتهاست دفترچه حساب داره اما نمونه امضاش اسکن نشده!یا حساب جاری باز شده بدون وارد کردن آدرس و شماره تلفن!!یا حساب کوتاه مدت باز شده برای اتباع خارجی علی رغم تصریح قانون بر ممنوع بودن این کار  و یا طرف وکالتنامه اورده برای برداشت از حساب مشخصات و نمونه امضاش و شماره انتظامی وکالتنامش ثبت نشده و غیره وغیره..
-هوای اردیبهشت کاشان واقعا دل انگیزه..این روزها گل های محمدی در حال شکفتن هستن و اگه صبح ها یه کم  سحر خیز باشی صدای بلبل ها رو حتما میتونی بشنوی...

 

برای همه اعضای خانواده ما جمع شدن دور هم در خانه پدری در ایام نوروز یک سنت جا افتاده ودلنشینه که خوشبختانه تا این لحظه با وجود گسترده تر شدن خانواده و ورود اعضای جدید و اضافه شدن تدریجی نوه ها همچنان پا برجا مونده..نکته ای که بیش از هر چیز دیگه مرهون وجود پر مهر مادر و سعه صدر و اشتیاق زایدالوصف اون به این دور هم بودنه .. گرچه اقتضائات سنی نوه هایی که در سنین خردسالی هستن و اداره خونه تو یه همچین روزهای پر رفت و آمدی حسابی خستش میکنه اما اون باز هم خم به ابرو نمیاره..
از خدای بزرگ برای سلامتی وطول عمرهمه فرشته های مهربونی که ما روی زمین نام مقدس ((مادر)) رو بر اونها گذاشتیم  و آمرزش همه مادرهایی که دست شون از این دنیا کوتاه شده دعا می کنیم..
ده مثل همیشه  آروم بود وباصفا و پذیرای تعداد زیادی از فرزندان جلای وطن کرده خودش مثل ما...تو منطقه ما که هیچ وقتش چندان بهره ای از نزولات آسمونی نداشته امسال وضعیت بنظر بدتر از همیشه میرسید..چشمه ی ده که همیشه این روزها پراز آوای جوشش آب بود و پرتوان،بی رمق و کم آب شاید داشت آخرین اندوخته های آبی خودش رو روانه جوی میکرد..امیدوارم که حداقل در این مدت کمی که تا اول تابستون مونده باران رحمت الهی منطقه ما رو هم سیراب کنه...
روز پنج شنبه هشتم فروردین اولین روز کاری من تو سال جدید بود.ظاهرا اینجور که رئیس تصمیم گرفته قراره اینطرف سال من عهده دار کارهای کلر و سوپروایزری و حسابداری شعبه باشم.هر چند که هر کدوم از این کارها به تنهایی چندان دست گیر و در مقایسه با گذشته زیاد نیست اما وقتی همشون رو با هم قراره یه نفر انجام بده و بابقیه کارهای روزانه شعبه و سایر افزودنیهای مجاز کارهای بانکی جمع میشه اصلا ترکیب دل انگیزی نیست...منم که چن وقتی دور بودم از این کارها و یه کم قلق کار از دستم در رفته تو همون یکی دو روز اول دو سه تا خرابکاری انجام دادم که باعث شد بازرسی با شعبه تماس بگیره و بنده هم مجبور به ارائه توضیحات شدم!حالا خوبه اصلا خبری هم نبود و جمعا سی چهل تا سند داشتیم...یه کم بگذره درست میشه!!البته فردا اولین روز کاری جدی تو سال جدید و امیدوارم که همه چی خوب پیش بره..
روز یکشنبه خانمی برای درخواست کارت مجدد به شعبه مراجعه کرد اما با تعجب دیدیم حسابش از جایی تو استان بوشهر مسدود شده.مدعی بود که کارتش رو برای انجام کاری به همراه رمز آخرین روز سال به همسرش داده و اون همون روز کارتو گم کرده وبعدا از طریق تماس با مرکز ارتباطات مردمی مسدود کرده کارتو. با همکارای شعبه مسدود کننده تماس گرفتم و قرار شد اونها بررسی کنن ودلیل مسدودی رو اعلام کنن.
صورتحسابش رو که نگاه کردم دیدم تو همون تاریخ نزدیک به نود میلیون ریال(نه میلیون تومان) ازطریق کارت به کارت به حسابش واریز شده و تا قبل از مسدود کردن کارت بیشتر از شصت میلیون ریالش (شش میلون تومن)برداشت شده.تو همین حین همکارمون از بوشهر هم تماس گرفت و گفت ظاهرا از طریق این کارت کلاهبرداری شده و از قربانی های کلاهبرداری خواسته شده که مبالغی رو به این کارت بریزن و حالا با شکایت قربانی ها واز طریق مراجع قضایی کار در حال پیگیریه..موضوع رو به صاحب حساب که گفتم جا خورد چن تا سوال پرسید و بعد از مدتی رفت اما یه عالمه سوال تو ذهن من موج میزد..این که چرا با وجود این همه تاکیدی که میشه بایدکسی کارت و رمز خودش رو در اختیار دیگری ولو همسرش  قرار بده..چن درصد احتمال داره که شما کارتی رو گم کنی و اون کارت بیافته به دست یه کلاهبردار حرفه ای و در عرض چن ساعت ازش چنین سواستفاده ای بشه..اگر کمی اطلاعات صاحب این کارت در صورت درست بودن مدعاش بیشتر بود اگر رمز دوم کارت رو فعال کرده بود میتونس از بروز این واقعه جلوگیری کنه..
باز هم همینجا دوتا درخواست رو مطرح میکنم
اول:کارت و رمز رو به هیچ عنوان در اختیار کسی حتی نزدیکترین کسانتون قرار ندید.هرکسی میتونه با مراجعه به هرکدوم از بانک های کشور و با صرف هزینه ای کم و به سرعت برای خودش کارت بگیره و با وجود سیستم های انتقال وجهی که وجود داره گرفتن کارت از دیگری  کاملا بی معناس.
دوم:اطلاعات کاملی از قابلیتهای کارت و انواع خدمات غیر حضوری بانکتون داشته باشید.حتما رمز دومتون رو فعال کنید و شماره کارت و اطلاعات حسابتون رو داشته باشید که تو همچین مواقعی بتونید سریعا اون رو مسدود کنید.
پی نوشت:
-این دو روز اخر تعطیلات رو بخاطر کسالت خونه نشین بودم درگیر بستر.امروز به مدد مداوای انجام شده بهترم اما کلا خیلی زود سرما میخورم دکتر میگفت شاید سینوزیت باشه باید بری پیش متخصص..
-برای همه دوستان دنیای مجازی همکارها و همه کسایی که به اینجا سر میزنن آرزوی سال کاری خوب و پر از موفقیتی رو دارم..ملتمس دعا..

بالاخره روز آخر کاری سال  هم با همه سختی و حجم کارش گذشت...از همینجا سال جدید رو به همه دوستای دنیای مجازی تبریک میگم و برای همه سالی خوب و خوش آرزو میکنم.
 
پی نوشت:
گاهی وقتها هست که یک حرف سخن یا حدیث یا آیه تلنگر محکمی به ادم میزنه و برای لحظاتی اون رو به فکر فرو میبره. امروز حدیثی رو دیدم از پیامبر اکرم (صل اله علیه و اله و سلم)که به نظرم چه خوبه که اون رو نصب العین خودمون قرار بدیم خصوصا در برخورد با دیگران...
((کسی که مومنی را درباره کار یا موضوعی سرزنش کند٬نمیمیرد تا خودش به آن مساله گرفتار و امتحان گردد))

چقد سریع...سال نود ویک هم داره به ایستگاه های آخرش میرسه...
خوب روزهای آخر سال طبیعتا برای ما بانکی ها روزهای پرکاریه.خصوصا اینکه یارانه اسفند ماه هم تو همین روزهای پایانی واریز شد و امروز تا دلتون بخواد شلوغ بود و فرساینده.بنده خدا یکی از همکارها اصلا برای لحظاتی ضعف کرد و داشت از حال میرفت...طبق عادت مرسوم هر ساله ساعت کاری هم تو روزهای پایانی سال چن ساعت افزوده میشه و همین باعث میشه که وقتی میرسی خونه عملا دیگه چیزی ازت باقی نمونده باشه..خوب هر کار سختی های خودش رو داره و سختی کار ما هم این چن روزس...
صندوق شعبه هم همونطور که قابل پیش بینی بود بعد از گذشت چن روز از اومدن من به این شعبه تحویل من شد و چون من خیلی حساس و علاقه مندم که همه کارها مرتب و منظم و طبق بخشنامه ها و دستورالعمل ها باشه یه سری چیزها رو کم کم تغییر دادم و سعی میکنم ما بقیش رو هم تو فرصتی های بعدی اصلاح کنم.خوشبختانه در این راستا رئیس هم کاملا با من هم نظره.یکی از نکات منفی کاری  شعبه اینه که به خاطر حجم زیاد کار و کمبود نیرو بعضی از چیزها رو فاکتور گرفتن و یا سرسری ازش رد شدن و حالا که من میخوام کارها درست انجام بشه میشم آقای سخت گیر..نمونش همین امروز بود که حس کردم وقتی از همکارم خواستم که برای انتقال وجهش سند بنویسه و بیاره امضا کنیم یه جورایی ناراحت شد..
سال نود و یک برای من سال آرومی بود از نظر کاری.بدون کسری آنچنانی (البته تا امروز حالا خودمو چشم نزنم روز آخری!!!). تغییر شعبه و تغییر خونه دو اتفاق نسبتا مهم اون بودن برای من..جالبه..هر دوره ای که تو زندگی میگذره اونقد زود برای ادم تبدیل ب خاطره میشه که حس میکنی اونچه که گذشته همش یه خواب بوده..یک رویا یا یک کابوس....
پی نوشت:
(محض خنده)خیلی از مشتریهای ما خانمهای خانه دار هستن که بعضی وقتها با بچه های کوچیکشون میان تو بانک. معمولا هم بعد از گذشت یه مدت طاقت این بچه ها طاق میشه و شعبه رو میذارن رو سرشون و من معمولا اگه متوجه بشم تا قبل از اینکه این اتفاق بخواد بیافته سعی میکنم کارشون رو انجام بدم.یکی از همین موارد چن رو پیش بود که تا من بیام و کار مادر محترم این کوچولو رو انجام بدم اینقدر شیطونی و سر و صدا کرد که نگو و نهایتا مادرش مجبور شد برای آروم کردنش اونو بغل کنه.برای چن لحظه مادرش پشت به باجه من کرد و نگاه کوچولوی شیطون افتاد به من و من هم حداکثر سو استفاده از این موقعیت رو بردم و با تمام توان و عصبانیتی ساختگی یه نگاه غضب آلود به این کوچولو انداختم. انگار که سیمش رو از برق کشیده باشی یا سیستم عاملش یه پیغام خطای اساسی داده باشه بیچاره در همون حالت هنگ موند.مادرش هم که از این سکوت یکبارش تعجب کرده بود نگاهی  بهش انداخت اما متوجه نشد.کارشون که تموم شد و داشتن میرفتن طفلی هنوز همونجوری هنگ بود و امتداد نگاهش رو باجه من و احتمالا هر چی مفهومه ترسناک درک کرده بود تا این لحظه از زندگیش داشت تو ذهنش مرور میشد!!! 

دلم میخواست امکانش بود تا بیام و اینجا خیلی راحت و بی پرده از دغدغه ها و مشکلات و نگرانی های این روزهام بنویسم.
رمز ادامه این مطلب چهار رقم اخر شماره همراهمه.پس اگه رمز رو دارید خوشحال میشم از نظراتتون با خبر بشم...البته اگر سر میزنید...
پی نوشت:
برفی که تو دل زمستون انتظارش رو داشتیم و نیومد حالا شروع به باریدن کرده و خیابونها رو سفید پوش کرده....
ادامه مطلب ...

اولین هفته کاری تو شعبه جدید هم سپری شد و دیگه به قول معروف قلق کار تو اینجا دستم اومده... شعبه ای که دونفر کسر کادر داره و تا دلت بخواهد مشتری و مراجع..اینجا یه حسن داره و اونم اینه که اصلا متوجه گذر زمان نمیشی...فرصت نفس کشیدن نداری و باید دوبرابر اون چه که معمول هست کار کنی تا بتونی سر و ته کار رو هم بیاری!!
البته شعبه های زیادی هست تو مجموعه ما که شرایط مشابهی رو داره...ما که دیگه از حجم کار و وشلوغی و این حرفا نمیترسیم و به قول معروف ابدیده شدیم تو این چن ساله و حالا تواین شعبه به نظرم وقت صیقل خوردنه!!!
زیاده بر این هرچیز دیگه ای بنویسم بدون شک رنگ و وبوی نا امیدانه خواهد داشت و بالطبع اثر منفی روی مخاطب چه این که من همواره به منفی نوشتن متهم بودم  و مورد گلایه...صرفا مینویسیم تا غباری از وبلاگ بگیریم و ممدحیاتش باشیم شاید روزی روزگاری حس نوشته های خوب و با انرژی دست داد.
پی نوشت:
شاید این هفته هفته خاصی باشد....

بالاخره اتفاقی که چند هفته منتظرش بودم افتاد...روز پنج شنبه آخرای وقت اداری بود که فهمیدم دوران کاری من تو این شعبه تموم شده و روز شنبه باید برم تو شعبه جدید...دومین فصل از دوران کاری من هم ورق خورد و امروزی که حالا دیگه واردش شدیم سرآغاز یک فصل جدیده..ورد به یه شعبه جدید..این شعبه از نظر فضا از شعبه سابقم کوچکتره و درجه اون هم پائینتر و بالطبع پرسنلش هم کمتر..رئیس شعبه رو دورادور میشناسم  ولی از همکارای دیگه اونجا خیلی شناخت ندارم..
انگار همین دیروز بود که داشتم همینجا راجع به اومدنم به شعبه جدید مینوشتم..چقد زود گذشت این سی و هفت ماه..
اخر وقت روز پنج شنبه وسایلم رو که چیز زیادی هم نبود جمع کردم و باجم رو هم تمیز کردم...چن دقیقه اخر هم به خداحافظی با همکارها  و مرور خاطراتی که تو سه سال گذشته داشتم گذشت..تو دوران حضورم تو اون شعبه با نزدیک بیست نفر از همکارها از نزدیک آشنا شدم و همکاری داشتم  و این برای منی که شروع کارم تو یه شعبه کوچیک با حداقل کادر بود یه نقطه قوت محسوب میشد..
هر چه که بود گذشت...روزهای ۱۲۰۲برای من تمام شد...
ـروز چهارشنبه هنوز از سرکار برنگشته و به قول معروف عرقم خشک نشده دیدم موبایلم زنگ خورد..پدر خانم داداشم پشت خط بود..وقتی شنیدم داداشم با یه ماشین برخورد کرده و الان تو بیمارستانه واقعا دیگه حال خودمو نفهمیدم..سریع لباس پوشیدم و رفتم به سمت بیمارستان و تا برسم اونجا دلم هزار راه رفت...وقتی رسیدم و داداشم رو دیدم که حال عمومیش خوب بود و مشکل جدی نداشت یه خرده آروم شدم اما اینقد این چن وقت اتفاقات مختلف روحیم رو خراب کرده بود که دلم میخواست یه گوشه بشینم و زار زار گریه کنم تا یه کم سبک بشم..
واقعا دیگه متنفرم از فضای بیمارستان بس که امسال گذارم افتاده بهش..دیدن ادم هایی که هر کدوم به خاطر یه بیماری و مشکل جسمی دارن به خودشون میپیچن از درد و شنیدن صدای اه و نالشون سرحال هم که باشی روحیت رو خراب میکنه..واقعا کسایی که تو بیمارستانها کار میکنن مشاغل سختی رو دارن و هر چی بهشون بدن حقشونه...
انجام ازمایشات مختلف و عکسبرداری و سایر کارها تا نیمه شب طول کشید اما خوشبختانه داداشم مرخص شد و الان جز درد و کوفتگی ناشی از برخوردی که تو تصادف داشته مشکل حاد دیگه ای نداره..
پی نوشت:
خدایا این فصل از داستان زندگیم را هم با نام و یاد و توکل به تو آغاز میکنم.مرا یاری کن بر انجام هرچه بهتر انچه بر عهده ام نهاده شده..

مراسم چهلم عمو هم برگزار شد..چقد زود گذشت...
بعد از مراسم هم همه اعضای خانواده به همراه پدر و مادرم اومدن خونه من و چن ساعتی رو اینجا دور هم بودیم و به لطف سر و صدای بچه ها ساختمون که هیچ محله رو به اشوب کشیده بودیم!!حالا تصور کنید تو این شلوغی و سرو صدایی که کوچولوها به پا کردن به یکباره خواهر زادم کیمیا اومده بغل من و میگه دایی شما چرا تو خونت مبل نداری؟؟منو میگی
این روزها نمیدونم  چرا اینقد سرکار آشفته ام..البته نه این که ندونم..اصلا اوضاع کاری شعبه یه مدل خاصی شده..فقط دارم تحمل می کنم تا روزی که جابجا بشم..کار ما طوریه که میطلبه با دلسوزی و احساس مسئولیت کارکنی..درسته که قاعدتا برای هر کسی شرح وظایفی تعیین شده ولی اگه ببینی یه گوشه کار داره میلنگه کمکی بکنی اتفاقی نمیافته..
اون از رئیس که معلوم نیست بیشتر ساعت اداری رو کجا هست...معاون که مدام در حال غر زدن و گیر دادن بی مورده و تصورش بر اینه که اصلا معاون شعبه درجه دو نباید دست به سیاه و سفید بزنه و اگه دوتا تایید بده یا سند بزنه یا جواب مشتری رو بده همه رو مدیون خودش میدونه..یکی دوتا از همکارا هم که سیستم مبارزه منفی و کار کردن با بی خیالی کامل رو در پیش گرفتن...
حالا این وسط من هستم که بدبختانه نمیتونم نسبت به این جور کار کردن و این جو بی تفاوت باشم و حرص نخورم در حالی که به قول معروف نه سر پیازم و نه ته پیاز..یه کارمند ساده که همین روزها باید جمع کنه و بره..از طرف دیگه مشتریهای هرروزه و اعتباری شعبه هم به خاطر آشنایی بیشتر و شناختی که تو این چن سال بین من و اونها بوجود اومده بیشتر برای کارها و تقاضاهاشون میان سراغ من و اینم یه جورایی فشار کاری رو برا من زیادتر کرده..اینم از دنیای کار..
پی نوشت:
من با وجود این که علاقه زیادی به سیاست دارم و تقریبا از نوجوانی همه تحولات سیاسی کشور خودمون و دنیا رو تعقیب میکردم و از همون زمان هم همواره روزنامه ها و جراید سیاسی رو مطالعه میکنم اما به دلایل متعددی هیچ وقت تو وبلاگم حرفی از سیاست نزدم.
اما اتفاقاتی که این چند وقت افتاد تو مملکت واقعا یه زنگ خطر بود برای همه...همه این جار و جنجال ها داره در زمانی اتفاق میافته که مردم زیر شدیدترین فشار اقتصادی هستن..تورم افسار گسیخته داره کمرشون رو خم میکنه و بدتر از همه امنیت روانی رو ازشون سلب کرده..قیمت ها بطور روزمره در حال افزایشه و هرازگاهی یه کالا نایاب میشه و جهش قیمت میکنه..قدرت خرید بیشتر اقشار مردم در ظرف مدت یکسال گذشته نصف شده و....
آیا این چیزی بود که خمینی کبیر(ره) از اخلافش انتظار داشت؟آیا این شیوه حکومتی برازنده کساییه که خودشون رو پیرو کسی همچون علی(ع) میدونن؟
در پایان عرایضم رو با این دو سخن حکیمانه تموم میکنم..یکی از قول پیامبر اکرم که فرمود:
الناس علی دین ملوکهم..
و دیگری بیتی از استاد سخن سعدی شیرازی:
اگرزباغ رعیت ملک خورد سیبی      بر آورند غلامان درخت او از بیخ

ورود به دنیای کار بدون شک یکی از مهمترین اتفاقاتیه که تو زندگی هر کسی رخ میده.بخش مهمی از شخصیت ما و حتی جهان بینی و نوع تعامل ما با دنیای اطرافمون تو دنیای کاره که شکل میگیره و از این جهت میشه گفت که کار مث یه قالب میمونه که به مرور زمان خواسته یا ناخواسته ادم رو به شکل خاصی داره میاره و همین میشه که شغل خیلی ها رو ازروی ظاهر و گفتارشون حدس زد.
هر کاری مزایا و معایبی هم داره بدون شک.یکی از بدترین معایب شغل ما استرس و فشار روانی نسبتا زیاد اونه که تاثیرات مخربی تو روحیه ادم میذاره.از طرف دیگه کم تحرکی شغل ما هم یکی دیگه از معایب اونه.با اینکه یکی دو سالی هست که از طرف مسئولین سازمان داره تاکید میشه که همکارا از مرخصی هاشون استفاده کنن اما همچنان زیادن روئسایی که در نظرشون کارمند و بویژه متصدی خوب کسیه که مرخصی نره!!
خیلی چیز نوشته بودم که باز پرید!و حال بازنویسیشون رو هم ندارم.فردا شروع هفتمین سال کاری منه.
پی نوشت:
-چن روزی بود که تلفن خونه مشکل داشت و به طبع اون به اینترنت دسترسی نداشتم.دیگه تقریبا خرده کاریها هم تموم شد و دارم عادت میکنم به خونه و سکوتش.فقط اینجا یه همسایه دارم که از دستش شاکی ام اونم یه جفت کفتر چاهی وحشی ان که دقیقا در کنار پنجره و درپناه کانال کولر خونه سازی کردن و دقیقا عصر که من از سرکار میام اونها هم بر میگردن و گذشته از صدای اومد و رفتشون انگار بحث خانوادگی هم دارن!من اینو از نوع بغبغو کردن ها و ولوم صداشون حدس زدم!!
-وقتی بی نام و نشون و بطور ناشناس نظر میذارید و سوالی رو مطرح میکنید اخه ادم چه طوری جواب بده؟
-امشب با قسمت نظرات بلاگفا مشکل داشتم اساسی به هیچ صراطی هم مستقیم نشد حالا نمیدونم ایراد کلی بود یا مربوط به اینترنت من.خلاصه که نشد واسه دوستان نظر بذاریم.

از شما چه پنهون هنوز نتونستم با خونه جدید اونجور ک باید و شاید اخت بشم هر چی خونه قبلی  در معرض سر و صدا و شلوغی بودم اینجا ساکت و دنجه اینقد که حوصله ادم رو سر میبره اساسی...هنوز البته یه سری کارها هست که باید انجام بدم..برا همینم شاید کمتر زمان پیدا کنم واسه نوشتن البته مثل همیشه از دیدن و خوندن نظرات دوستان خوشحال میشم...
نمی دونم چه سریه که با وجود اینکه سه سالم تموم شده و حکمم خورده واسم برای یه شعبه دیگه همچنان اینجا موندگاریم...حالا دیگه بین همکارهای متصدی این شعبه من از همه قدیمی ترم و همین مساله باعث شده که تعدادی از مشتریها برای امور بانکی و درخواست هاشون بیشتر به من مراجعه کنن یا انجام بعضی کارهاشون ازطرف رئیس به من محول بشه..
کم کم سال ۹۱هم داره به ایستگاههای اخر خودش نزدیک میشه..بهمن ماه از راه رسید..معمولا این یکی دو ماه برای ما کارمندهای بانک یه کم سخت میگذره بخاطر فشار کاریش..
هفتم بهمن ماه سال ۸۵بود که خدمت من تو بانک شروع شد و کم کم داره ششمین سال کاری من تموم میشه...اگه میشد که شیش سال پیش که داشتم تازه کارم رو شروع میکردم تجربه الانم رو میداشتم واقعا خیلی خوب میشد..البته درسته که این شدنی نیست ولی میشه با دادان آموزشهای بهتر و یه کم صرف هزینه بیشتر کاری کرد که کسی که میخواد وارد یه همچین کاری بشه کمتر اسیب ببینه٬کمتر فشار بهش وارد بشه و همه مسائل و راه حل هارو با صرف هزینه های مادی و معنوی گزاف بدست نیاره..همکارهای متصدی بنظرم خوب معنی این جملم رو با همه وجود می فهمن...

روز پنج شنبه بالاخره خونه رو تحویل گرفتم...همونطور که پیش بینی می کردم یه تمیز کاری حسابی احتیاج داشت برای قابل سکونت مجدد شدن.واسه همینم وسایل شست و شو و نظافت اولین چیزهایی بود که خریدم و افتادم به جون خونه..از عصر پنج شنبه مشغول شدم..اول اتاق خوابش رو تمیز کردم و شستم و بعد پذیرایی و اشپرخونه رو..
یه سر رفتم به مرکز موکت فروش های تهران یه موکت خوشگل خریدم واسه اتاق خوابو انداختم تو ماشینو اومدم...دیروز صبح یه بخاری جمع و جورم گرفتم و تا اخر شب اتاق خواب دنجشو فرش کردم و بخاری رو هم سرپا و کم کمک سر و شکل زندگی دادم بهش..
انگار که همه چی از اول استارت خورده باشه..انگار که داستان یک زندگی بخواد از اول شروع بشه یا یه فصل جدیدش آغاز بشه....بنا به دلایلی تقریبا باید همه چی رو از نو بگیرم در حد توان..امروز هم رفتم یه سری خرده ریز دیگه خریدم و کمکم لباس ها و کتاب ها رو هم باید جمع کنم و تو چن مرحله انتقال بدم..و البته از همه مهتر کامپوترو متعلقاتش رو که نه تنها دروازه دنیای مجازی منه که حکم تلویزیون و سی دی پلیر و میز مطالعه و حتی گاهی میز غذا خوری رو هم برام داره!!! 
عجیب همین خریدهایی که اصطلاحا خرده ریز بهش میگیم هزینه بره!!چهار تا چیز کوچیک برمیداری و میری حساب کنی با یه قیمت گنده مواجه میشی!!و بلافاصله چیزی که به ذهنت خطوره میکنه مبلغ فیش حقوقیه!!اعلی اله میزانه!!
اولین اقدام بعد از استقرار در خونه جدید و تحکیم پایه های زندگیم در اون پیگیری جهت برقراری اینترنت پرسرعته که دلی داریم بس پر خون از دست این انترنت ذعالسنگی..در همین راستا خواستار کمک و راهنمایی دوستان دنیای مجازی هستم در زمینه کیفیت خدمات و سرعت شرکت های مختلف واگذارنده اینترنت پر سرعت..
خوب با اجازه بریم برای مراحل بعدی انتقال و اسباب کشی اونهم از نوع یک نفره!!

هفته ای که گذشت روزهای سختی رو پشت سر گذاشتیم..از دست دادن دو عزیز و برگزاری دو مراسم تشییع جنازه در کمتر و بیست و چهار ساعت و رفت آمد بین تهران و کاشان...عمو در تهران دفن شد و عمه در روستای ابا و اجدادی در کاشان...در این شب جمعه که همزمان شد با اربعین سید و سالار شهیدان برای همه اموات خصوصاعمو وعمه مرحومم  طلب امرزش و مغفرت الهی رو می کنم..امید انکه خدا بواسطه سالها نوکری و ارادت و عزاداری به درگاه امام حسین(َع) اونها و همه شیعیان و ارادتمندان حضرتش رو مشمول رحمت بی حسابش قرار بده.
وظیفه خودم میدونم از تک تک دوستان دنیای مجازی که در طول این چند روز با پیامهای تسلیتشون من رو مورد لطف قرار دادند تشکر و قدر دانی کنم...امیدوارم که با دنیا دنیا پیام شاد باش و تبریک به مناسبت روزهای شاد زندگیشون لطفشون رو جبران کنم...
بالاخره و بعد از گذشت دو ماه و اندی از تاریخ سررسید خونه ظاهرا قراره همین روزها مستاجرم خونه رو تخلیه کنه..تغییر محل زندگی مهمتری اتفاق پیش روی من در این هفته است که البته چندان کار راحتی هم نیست..قسمت سختش اینه که با برگردوندن پول پیش مستاجرم دستم حسابی خالی میشه و مقروض میشم به چن نفر از اعضای خانواده...از زمانی که رفتم سر کار تا الان اینجور تو تنگنای مالی قرار نگرفته بودم..امیدوارم که با این تغییر تو محل زندگیم بتونم تغیراتی که مد نظرم هست رو ایجاد کنم.
ظاهرا این داستان آلودگی هوا دست بردار نیست و انگار این دفعه شنبه رو تعطیل کردن و ما بانکی ها  هم مستثنا نیستیم!! چن باری اخبار رو از طرق مختلف چک کردم انگار واقعیت داره!!
چن وقت قبل تو یه سایت برخوردم به عکسهایی که یکی از هم ولایتی های با ذوق از روستامون تو اینترنت گذاشته بود.به نظرم رسید بد نباشه برای عوض کردن حال و هوای وبلاگ چن تاشو اینجا بذارم ..
تک تک این تصاویر برای من که تو اون سرزمین بدنیا اومدم و بزرگ شدم یه دنیا خاطرس....


          
رد شدن از این کوچه باغها ادم رو پر میکنه از حس طراوت و سبزی زندگی...
 دو تا تصویر از نمای تابستانی روستا....








 و دوتا تصویر از نمای زمستونی ده ..مثل همچین روزهایی..










مثل هر روستای دیگه ای چشمه و جریان اب اون  شاهرگ حیات و نبض زندگیه....

و به برکت وجود و جریان همین اب که تقسیم میشه و جریان پیدا میکنه تو جوی و میره به قسمت های مختلف ده هستش که دشت ها بارور میشن و محصول کشت میشه و درو میشه...
و وقتی یه کم از بالاتر گاه میکنی..ادم بیشتر متوجه کوچکی خود و بزرگی خدا میشه..اینکه همه این چشم اندازه ها و همه این سرزمین یه نقطه خیلی کوچیکه روی زمین خدا...

به همین کوچیکی!

هنوز مراسم دفن و کفن عمه تمام نشده..خبر رسید که عمو هم فوت کرد...عجب از گردش روزگار..الهی رضا برضاک..

همین چن وقت قبل که رفته بودم کاشان با خودم گفتم که خیلی وقته سری به عمه نزدم..رقتم پیشش سرشب بود..تو همون دو تا اتاق کوچک تو درتوی قدیمی اش نشسته بود...یک ساعتی با هم گپ زدیم..هر چقد که اصرار کردم که بیا امشب رو بریم خونه ما و دور هم باشیم قبول نکرد..گفت ایشالله دفعه بعد...
کسی چه میدونست که ممکنه دفعه بعدی نباشه..کسی چه میدونست که این آخرین ملاقاته...
عمه امروز بعد از ظهر مسافر جاده ابدی شد...خدایش بیامرزاد...
امشب راهی کاشانم..فردا  مراسم خاکسپاری است...