داستانی از یک زندگی

خسته ام از بودن در شرایطی که مرا توان هیچ تغییری در آن نیست....یک منگنه دو طرفه..از سمتی دنیای کار با درگیرهای عجیب و غریب و عتیقه هایش..از سمت دیگر زندگی شخصی..

چند وقتی است که حس نوشتنم انگار کمرنگ شده....این آپ کردن های دیر به دیرو سر نزدن به رفقای دنیای مجازی هم باعث شده که تا حد زیادی وبلاگم هم مثل زندگی شخصی خودم کم رفت و آمد بشود...این جمعه بعد از مدتها که آخر هفته ها یا درگیر کلاس بودم و یا راهی کاشان در خانه تهران ماندم...لطف چندانی نداشت..در واقع هیچ لطفی نداشت...فقط باعث شد تا تنهایی را که روزهای دیگر سعی می کنم در پشت شلوغی و فشار کاری کمرنگش کنم بیشتر به چشم بیاید....

حرف چندانی ندارم برای گفتن...و چون از ابتدا تصمیم داشتم که در دنیای نت وارد مسائل سیاسی نشوم هیچ اظهار نظری در مورد مسائل این یکی دو هفته نمی کنم...به قدر کافی جنجال انتخابات دنیای نت را هم شلوغ کرده بود... 

پی نوشت:

1-هر چند که هیچ ربطی ندارد..اما نمی دانم چرا این حس ناخنک زدن به غذا هنوز همراه من است.. ..حتی حالاکه خودم برای خودم آشپزی می کنم!تا بخواهد غذا جا بیافتند آنقدر به آن ناخنک می زنم که وقتی غذا حاضر شد دیگر هیچ اشتهایی ندارم!!!!!

2-اصطلاحی هست بین همکارها که می گویند هیچ کس نرفته که بهتر از او بیاید...شاید این مساله در مورد رئیس ما-همانطور که در مورد معاون صدق کرد-به واقعیت بپیوندد.چند وقت است که یکی از همکارها را به طور موقت به جای او فرستاده اند و معلوم نیست که آیا جایگزین او بشود یا نه.قبل از این هم حرف و حدیث هایی در مورد او شنیده بودم که طی این چند روز همه شواهد و قرائن موید آن است.مختصرااین طور بگویم در زندگی شخصی او خانم(یا خانمها؟؟!!)ی دیگری غیر از همسرش هم حضور دارند و او با آغوشی کاملا باز از هر رابطه جدیدی استقبال می کند...زندگی شخصی همکارها تا زمانی که روی نحوه عملکرد آنها در محیط کار تاثیر آشکاری نگذارد حداقل برای من چندان مهم نیست..اما در مورد این فرد به نظر می رسد که این روابط غیر متعارف تا حد زیادی فکر و ذکر او را به خودش مشغول کرده و این چند روز که 80 درصد ساعت کاری را یا مشغول صحبت با تلفن است یا غرق در تفکر...دیر می آید و زود می رود..امیدوارم که قرار نباشد با هم همکار شویم چون مطمئنم خیلی نمی توانم در مقابل چنین فردی صبور باشم...شما هم دعا کنید که حداقل این آقا جانشین رئیس نشود.

3-حیات خلوت دنیای افکار و نوشته هایم،وبلاگم،امروز دو ساله شد.....دو سال پیش،در چنین روزهایی که احساس می کردم ورود به دنیای کار دارد همه تنوع های زندگی ام را نابود می کند،دست به قلم شدم در دنیای مجازی...اولین جمله ها..اولین نظرها...اولین دوست ها...هنوز هم اولین پاراگراف برایم جالب است: ((زندگی هر انسان داستانی است منحصر به فرد. داستانی که شخصیت اصلی اش سطر به سطر آن راباتمام وجود احساس میکند٬داستانی که با گذشت هرروز ورقی به صفحات آن افزوده وبا شروع روز دیگرصفحه ای دیگر از آن آغاز میشودوهرروز می بیینم ومیشنویم که آخرین صفحه ی زندگی افرادی در گوشه و کنارمان نگاشته و داستانشان برای همیشه بسته میشود!

من معتقدم که زندگی هر کس در هر موقعیتی که قرار دارد در جای خود شنیدنی و خواندنی است و بدون شک هر یک از ما در زندگی خود با موقعیت ها و رویدادهایی روبرو می شویم که شاید مانند آن را در هیچ جای دیگری نخوانده و نشنیده ایم .))

مادر بودن به خودی خود،ایجاب می کند ذره ذره وجودت را همچون شمع بسوزانی تا روشنی بخش زندگی فرزندان یا همان پاره های وجودت باشی....امادر مورد خانواده ما،این موضوع شدتی به مراتب بیشتر داشته است..

قصد آن ندارم که سفره دل را باز کنم وزبان به شکایت از پدر باز کنم...اما ضعف های شخصیتی او،نگرش نادرست به مسائل زندگی،عدم توانایی درک صحیح شرایط زمان در ادوار مختلف و گوناگون زندگی و بدتر از همه فقری که همواره سایه شومش بر زندگی ما سنگینی می کرد باعث شد تا مادر،همواره با کوهی از مشکلات و سختی هایی دست به گریبان باشد که بدون شک ده ها مرد کارآموزده هم از تحمل آن عاجز بوده و هستند....او برای من اسوه فداکاری و گذشت و محبت است...و هرگز کلام و نوشتار من توان بیان گوشه ای از زحماتش را ندارد.... مادرم!روزت مبارک....

پی نوشت:اخوی مطلبی زیبا نوشته بود در رثای مادر که حیفم آمد اینجا نقلش نکنم:

در قاموس خلقت تنها واژه ای که عشق و ایثار و فداکاری و محبت را

توامان یدک میکشد فقط و فقط (((   مادر    ))) است و این واژه مقدس

برای هر کس تداعی کننده معانی خاص و گاها " غریبی است که از

یک شهید تا یک قدیس در نوسان است ............

اما در زندگی من مادر غمنامه ای هزار فصل است که فداکاری هزار

پطرس دیباچه انرا نمی نگارد................و پوریای ولی باید ۹۹۹بار دیگر

عالما" عامدا" کمر بر خاک فروتنی بساید تا لیاقت ثبت در پاورقی انرا

بدست اورد.......اضطراب دهقان فداکارتنها واگویه یکلحظه ازنگرانیهای

روزمره اوست............وپیکان ارش کمانگیر را بفراسوی دشت

سینه و دریای دلش نای پیمایش نیست..........گرز اهنین حوادث در

دستان رستم زمان بر پیکر اراده پولادینش کارگر نیست ..............

او سیمرغ است و قله نشین قاف عشق ...........وققنوس است ...

وققنوس وار تن بر اتش میگدازدتا   ............اه ........

عازم کاشانم تا نفسی تازه کنم....فشار کار روز به روز بیشتر می شود...قرار است به زودی برای شعبه خود پرداز هم نصب شود..نور علی نور...رئیس هم که خدایش توفیق دهاد!همواره در حال مرخصی...این بار برای بیست روز و در بازگشت باید شعبه را به جانشین هنوز مشخص ناشده اش بسپارد و برود...این روزها شعبه صاحب ندارد....24 و 25 هم امتحان دارم..درخاست مرخصی کرده ام..تا چه پیش آید..توکل به خدا...

حس منحصر به فردی است...وقتی که می فهمی اخوی ارشد که برای تو،در تمام سالهای زندگی تا به امروز،بیشتر در حکم یک پدر بوده تا برادر،دست به قلم شده و در دنیای مجازی می نویسد..وقتی دغدغه های روحی را که برایت از هرکس دیگری در این دنیا آشناتر ست را می خوانی و می بینی که با وجود بیست سال تفاوت در سن،چقدر دنیایتان به هم شبیه است...

شاید شما هم  برایتان جالب باشددنیای مجازی برادر من...

ازبین همه روزهای سال،هر کس برای خودش روزی دارد که دست کم برای او،با بقیه روزهای سال متفاوت است...روزی که در آن نخستین ثانیه های زندگی را تجربه کرده ای و وقتی در شناسنامه ات به عنوان تاریخ تولدت درج می شود،دیگر بخشی از هویت تو می شود...هر سال وقتی این روز می گذرد،به شمارنده ی سالیان عمر تو یکی افزوده می شودتا بهتر بتوانی مسافتی که در مسیر زندگی طی کرده ای را اندازه بگیری...و فردا،ششم خرداد ماه،برای من همین روز است....فردا،بیست و ششمین زادروز پسرک داستان یک زندگی است.....

ششم خرداد ماه سال 1362،من هم یکی از آن نمی دانم چند نوزادی بودم که در بیمارستان دکترشبیه خوانی کاشان،به جمعیت جهان افزوده شدند!بدون شک مادرم تا آنزمان انقدر در این زمینه صاحب تجربه شده بود که هفتمین فرزند را با حداقل استرس به دنیا بیاورد و شاید به اعتبار همین تجربه بوده است که پدرم نه در طی دو سه روزی که او در بیمارستان بود و نه برای ترخیص همسر و نورسیده اش،به خود حتی زحمت نداده که از روستا به شهر بیاید....مطمئنم که پدرم در آن روزها،مثل اکثر دوران زندگی،بیش از آن که به محصولات انسانی اش بیاندیشد دلنگران محصولات کشاورزی اش بوده!!!

روز بعد،یعنی هفتم خرداد ماه،ساده تر آنچه که فکرش را بکنی،مادر،ششمین پسر خود را در آغوش می گیرد و با کمک مادر بزرگ،با یکی از همان مینی بوس های پر سر و صدا و رنگ و رو رفته که مسیر بیست و چند کیلومتری ده تا شهر را نزدیک به یک ساعت طی می کنند به سر خانه و زندگی اش برمی گرددو داستان یک زندگی آغاز می شود...تنها نکته ی خاصی که از یکی دو سال اغازین زندگی من در ذهن مادر باقی مانده،سکوتی است که همراه بیشتر لحظات من بوده است..سکوتی که حتی گاه گاه مادر را هم دلتنگ شنیدن صدای گریه نوزادش می کرده و برخی را دلواپس سلامت آخرین فرزند...

پی نوشت:امروز با رسیدن حکم جابه جایی رئیس،همه شایعه ها و شنیده ها به واقعیت پیوست.دوران یک همکاری دیگر  دارد به پایان می رسد.او روی هم رفته برای من به عنوان اولین رئیسدوران کاری،مرد خوبی بود...با وجود همه ضعفهایی که داشت،نمی توانم محاسن اخلاقی اش را نادیده بگذارم.. او هم همانند من یک روستایی زاده ی شهرستانی است و به همین خاطر،برخی از حرفها و حس های همدیگر را خیلی خوب می فهمیدیم...با وجود اینکه بعضی روزها واقعا از برخی سهل انگاریهایش کفری می شدم،اما او همواره نسبت به من صبور بود...البته این جابه جایی ممکن است چندی به طول بیانجامد اما به طور حتم انجام خواهد شد. امیدوارم که در شعبه جدیدش موفق باشد.حالا همه ما منتظریم تا رئیس جدید از راه برسد که از قرار معلوم هنوز انتخاب نشده....

خرداد ماه هم از راه رسید.....دیروز،یعنی اول خرداد زادروز دوست عزیزی بود که از همین جا به او تبریک می گویم و از صمیم قلب برایش آرزوی موفقیت و شادکامی می کنم در سفر جاده زندگی....نمی دانم که محبت های او،و حضور دلگرم کنده اش در روزهایی که به شدت به آن محتاج بودم را چگونه جبران کنم....تنها از خدا می خواهم،که یاری اش کند،برای غلبه بر مشکلات...

-راستش اصلا تصورش را هم نمی کردم،نمی دانم چرا.اما چند روز پیش خبر دار شدم که من دارم دایی می شوم! الان نزدیک به دو ماه است که از این موضوع میگذرد...خواهرم بنا به گفته خودش دادرد روزهای سختی را پشت سر می گذارد....این روزها همواره دارم به او فکر می کنم...برایش دعا کنید...

با وجود اینکه اینکه خیلی دوست ندارم تا در زندگی آدمها سرک بکشم،اما پیرمردی که امروز برای افتتاح حساب آمده بودبد جور کنجکاوی و تعجب مرا برانگیخت....یکی از معدود کسانی که هنوز به کلاه شاپو وفادار مانده اند... گذر زمان هر چند نسبت به عکس روی شناسنامه اندکی قیافه اش را مهربانتر کرده بود اما چیزی از قطر و اندازه سبیلش کم نکرده بود!!!!...

اما آنچه که از همه بیشتر توجه مرا جلب کرد صفحه دوم شناسنامه بود...جایی که در آن همه 12ردیف نام فرزندبا کلکسیونی از اسامی پر شده بود و جالبتر آنکه همه این 12ردیف در مدتی کمتر از بیست سال!!یعنی دقیقا 19سال پر شده بود...او در تمامی سالهای فرد بین 1345تا 1364یک نورسیده داشت!!! نا خواسته دلم به حال همسر بیچاره اش سوخت...تصورش هم سخت است...او همواره در حالی که فرزندی شیرخوارداشته کمابیش در حال حمل جنینی دیگر بوده....و تازه مگر یک حقوق بگیر کم سواد اداره راه آهن چقدر درآمد داشته..او مسلما این دوجین فرزند را با تنگدستی و خون دل بزرگ کرده است....در دل خسته نباشیدی بلند بالا گفتم به این دو دهه تلاش و زایندگی!!!!!

...این روزها بد جور کلافه می شوم از دست رئیس و معاون و شرایط نامتقارن موجود....در حالی که کم کم همه چیز دارد به سیستم متمرکز منتقل می شود این دو هنوز هم نتوانسته اند مقدماتی ساده ازنرم افزار این سیستم را فرا بگیرند...معاون که خودش را به طور کلی از فراگرفتن راحت کرده و رئیس هم که تا به حال نشده که برای انجام یک تراکنش ساده من و یا همکارم را در حالی که مشتری بالای سر ما ایستاده سر میز خود نکشاند...اما باز هم گلی به گوشه جمال او..باز در صدد یادگیری است....

از سوی دیگر سیستم استعلام تعهدات و چکهای برگشتی هم که سابقا به صورت کتبی انجام می شد چند وقتی است که الکترونیک شده و این در حالی است که رئیس تازه بعد از چند هفته مقدمات کار کردن با مرورگر و باز کردن سایت استعلام را بلد شده...انصافا هم برخی از کارها در توانش نیست...چشمان ضعیف او که به فونت نستا درشت نرم افزار شعبه عادت کرده قادر نیست نوشته های به قول خودش ظریف و قلمی موجود در مرورگر را بخواند...دیروز مرا صدا زد و گفت چرا هر کار می کنم این قسمت باز نمی شود..وقتی به نحوه کارش دقت کردم دیدم با موس که کار می کند دستش می لرزد و نمی تواند به خوبی روی لینک مورد نظرش کلیک کند...حالا این استعلام هم برای من شده نور علی نور...آخر وقت و بعد از تمام شدن همه کارها باید بنشینم و استعلام تایپ کنم واز گزارش های آن چاپ بگیرم.....

پی نوشت:دراین چند روزی که گذشت این معنا را با همه وجودم درک کردم:

به جان زنده دلان سعدیا که ملک وجود

نیارزد  آنکه  دلی  را  ز خود بیازاری.....

یک هفته ای می شود که ننوشته ام....آمدم تا غباری از وبلاگم بگیرم....تا دلتان بخواهد برنامه کاری من فشرده است..شنبه تا پنج شنبه کار و روز جمعه هم دانشگاه..و از همین جا معذرت می خواهم از دوستان دنیای مجازی اگر فرصت نمی کنم برای سر زدن....

اگر نمی نویسم دلیلی بر آن نیست که حرفی برای گفتن ندارم،برعکس پرم از حرفهای گفتنی اما ...

شاید هم نوشتم.

نمی دانم کی به این باور خواهم رسید که نباید برای عبور از هیچ پیچ و خمی چشم به یاری و کمک کسی داشته باشم....نمی دانم چرا همیشه انگار منتظرم تا کسی به کمکم بیاید...نه پسر..به دور و برت نگاهی بیانداز.....هر چقدر هم که خودت را در کار غرق کنی گریزی از یک سری چیزها نیست....

چند روزی می شود که یک بغض عجیب گلویم را می فشارد....شاید امشب بالاخره توانستم با خودم خلوت کنم و عمق روانم را واکاوی کنم....

پی نوشت: در ادامه اعتراضی نوشته بودم بلند بالا.....اما به نظرم نوشتنش سودی نداشت....حذفش کردم....

یکی از چیزهایی که اثر انکار ناپذیری در ارتقای روحی و شخصیتی هر انسان می تواند داشته باشد تعامل و بودن در کنار کسانی است که حداقل در برخی از زمینه ها توانمندی های بارزی داشته باشند.وجود یک چنین افرادی همواره حس تلاش برای بهتر شدن و یا بهترین بودن را در تو برمی انگیزاند....

و عکس این موضوع به نظر من کابوسی هولناک است.وقتی که می بینی بیشتر اطرافیانت هر کدام مثل یک کلاف سر در گم اند در جاده ی زندگی،و تزلزل در شخصیتشان موج می زند....این مساله در دراز مدت ممکن است تو را هم مردابی کند....و این هم یکی دیگر از مشغله های فکری من شده است در محیط کار....

((رفته بودم سر حوض
تا ببينم شايد ، عكس تنهايي خود را در آب ،
آب در حوض نبود .
ماهيان مي گفتند:
"هيچ تقصير درختان نيست."
ظهر دم كرده تابستان بود ،
پسر روشن آب ، لب پاشويه نشست
و عقاب خورشيد ، آمد او را به هوا برد كه برد.

به درك راه نبرديم به اكسيژن آب.
برق از پولك ما رفت كه رفت.
ولي آن نور درشت ،
عكس آن ميخك قرمز در آب
كه اگر باد مي آمد دل او ، پشت چين هاي تغافل مي زد،
چشم ما بود.
روزني بود به اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي ، همت كن
و بگو ماهي ها ، حوضشان بي آب است.

باد مي رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا مي رفتم.))

شعری زیبا بود از شاعر همشهری سهراب... گفتم شاید برای دلگیری عصر جمعه بدنباشد آپ یک شعر

من زمانی به چرایی بودن و چگونه بودن می اندیشدم که به جرات می توانم  ادعا  کنم در ذهن بسیاری از هم سن و سالهای من جز دغددغه های دنیای کودکانه وتخیلات آن چیزی نمی گذشت...وشاید به همین خاطر بود که دوران بلوغ و نوجوانی را خیلی راحت پشت سر گذاشتم چون چهارچوب فکری و ذهنیتی من شکل خود را گرفته بود...مدلی که من برای زندگی به آن رسیده بودم ساختاری ساده و به قول ریاضی ها خطی داشت..... شاید این مدل برای زندگی روستایی و شهرستانی من جواب می داد اما الان احساس می کنم که چند وقت است کارایی خود راازدست داده است...

اگر من نمی توانم خودم را با ضرباهنگ زندگی همگام کنم..اگر هنوز نمی توانم بسیاری از مسائل روزمره و پیش پا افتاده را برای خودم حل کنم...اگر هنوز در برخی زمینه ها به شدت کمبود اعتماد به نفس و تجربه دارم...و صدها اما و اگر دیگر ،همه اینها برای من نشان از عدم کارایی مدل ذهنی من برای زندگی دارد....احساس می کنم که روزمرگیها همانند رشته های یک پیله دارد روح مرا احاطه می کند...امیدوارم که عاقبت این پیله برای روح من رهایی و پرواز باشد نه مرگ و خفگی....

پی نوشت:می دانستم که این زنگ زدن ها و رفت آمد های او به محل کار من و این دوستی برای آشنایی خانوادگی نیم بندی که ما با او و خانواده اش داریم کمی غیر متعارف است...و حدس می زدم که دیر یا زود او خواسته یا حرف دلش را مطرح خواهد کرد....اما دلم می خواست که خواسته او چیز دیگری باشد...بالاخره دیروز این رفیق به یک باره صمیمی و نزدیک شده حرف دلش را گفت...او رسما خواهر زاده خود را به من پیشنهاد کرد..یک خواستگاری معکوس...نمی دانم برخی در ذهن خود چه تصورات و افکاری دارند...من احتیاج ندارم تا کسی برای من تصمیم بگیرد....تو آخر چیزی به نام تناسب به گوشت خورده..شاید دیروز کمی تلویحی به او نه گفتم اما اگر باز هم این موضوع را مطرح کند بدون هیچ رودر بایستی حرفم را می زنم....

امشب دلتنگی عجیبی می فرسایدم...........

کاری که فکرمی کردیم حداکثر تا 1 عصر تمام خواهد شد تا ساعت 5 بعد از ظهر ما را معطل خودش کرد...این هم از جمعه...مهم نیست...خیلی هم بد نبود...رفتن سر کار در روز جمعه تجربه جدیدی بود برای من...

من خیلی کم تلوزیون نگاه می کنم...البته چیزی را هم از دست نمی دهم! اصولا تلوزیون هم ندارم و گاه گداری هم که بخواهم برانامه ای نگاه کنم از طریق کارتTVکه روی سیستم دارم این کار را انجام می دهم..دیشب خیلی اتفاقی نگاهم به یک میان برنامه که داشت از شبکه چهار پخش می شد افتاد.. تعدادی کوهنورد که راهی فتح قله ای بودند...وقتی قله وکوه را از یک نمای بازدیدم بلافاصله آن را شناختم...این کوه در سمت غرب روستای ما قرار دارد...البته من تا دیشب اسم آن را نمی دانستم..قله دومیر با سه هزار و اندی ارتفاع...هر جای روستای ما که باشی به راحتی این قله در معرض دید توست و بیشتر  روزهای سال آفتاب پشت این کوه غروب می کند .... همیشه دوست داشتم که چشم انداز این قله را ببینم و در این میان برنامه کوتاه دیشب این اتفاق افتاد...

پی نوشت:خبر دار شدم که محمد_ن از دوستان و هم سن و سالهای من در ده که اکنون افسر نیروی انتظامی است و در سراوان سیستان بلوچستان خدمت می کند در حین یک ماموریت و بر اثر یک صانحه رانندگی بد جور آسیب دیده و تقریبا از مرگ حتمی جان بدربرده  است...خیلی ناراحت شدم..اول به خاطر خودشودوم به خاطر اینکه بعد از گذشت یک ماه از این مساله من از این موضوع خبر دار شدم ..البته حسابی به دوستانی که این موضوع را می دانستند و به من نگفته بودند توپیدم...آنطور که شنیدم هنوز هم در خانه بستری است..آخر هفته اگر به ده بروم حتما جویای حالش خواهم شد....

بقیه روزهای هفته کم بود،حالا باید فردا را هم سر کار باشیم!!!!تغییراتی در سیستم متمرکز در حال اجراست که برای اطمینان از صحت عمکرد آن بایستی فردا تمامی کاربران این سیستم برای چند ساعت در محل کار حاضر شوند و یکسری عملیات انجام بدهدند...هر چند که این حضور چند ساعت بیشتر نیست و به مشتریان هم سرویس داده نخواهد شد اما به هر حال حداقل برای من که یک ضد حال اساسی بود...بیشتر به خاطر برنامه دانشگاه که لاجرم لغو می شود....

این روزها حجم افتتاح حساب به نحو چشمگیری افزایش پیدا کرده که بیشتر آن به خاطر تبلیغاتی است که در رسانه ها انجام می گیرد...بعضی روزها به کلی قید ناهار را هم میزنم....اما باز هم نمی توانم کارهای مربوط به حسابها را تمام کنم..

هر چه که سعی می کنم که خوشبینانه به بعضی مسائل نگاه کنم اما انگار واقعیت های موجود در زندگی من چیز دیگری می گویند:من به شدت کمبود زمان دارم:در بهترین حالت حداقل 12ساعت از شبانه روز من صرف مسائل شغلی می شود،از 12ساعت باقیمانده اگر حداقل زمان استراحت یعنی 6ساعت را کم کنی تنها 6ساعت وقت آزاد برای من باقی می ماند که واقعا نمی دانم آن راصرف چه کارهایی بکنم...همواره لیست بلند بالایی از کارها در دستور کار من قرار دارند که بیشتر آنها یابه زمانی نامعلوم موکول می شوند و یا آنقدر معطل می مانند که ضرورتشان از بین می رود....

بیشتر مسائل زندگی شخصی من چند وقتی است که تحت الشعاع دنیای کار و مسائل آن قرار گرفته..به عبارت دیگر خارج از محیط کار حداقل در طول هفته من وجود خارجی چندانی ندارم!!!!باید سعی کنم که این قسمت از زندگی ام ر اسر و سامانی بدهم..از شرایط فعلی واقعا کلافه ام...

چند وقتی است که از گوشه و کنار خصوصا از افرادی درون خانواده برای من نسخه ازدواج و تشکیل خانوداه می پیچند..هر چه زمان بیشتر به جلو می رود تعداد این افراد رو به افزایش است و کم کم دارد این موضوع شکل جدی تری به خود می گیرد...اما به نظر خود من این مساله به نوعی فرار به جلوست نه راه حل...تشکیل زندگی که خرید یک لباس و یا کالا نیست که امروز تصمیم بگیری و چند روز بعد عملی اش کنی...من هنوز با زیرساخت های فکری خودم برای زندگی مشکل دارم...

با وجود اینکه روزهای نسبتا خلوتی را پشت سر می گذاریم اما این دو روز واقعا کلافه شده ام!معاون عزیز که راهی مرخصی شده و نیروی جایگزین هم که داده نشده...حالا این من هستم که علاوه بر کارهای خودم باید قسمت اعظم کارهایی که معاون انجام می دهد را هم انجام بدهم...

همکارها خوب می دانند که چه می گویم.. کارهای سوپر وایزی،کلر،سندهای انتقالی و غیره.....فقط تنها چیزی که ارزو می کنم این است که بعد از این شعبه به یک شعبه بزرک و با تعداد پرسنل زیاد منتقل شوم که نبود یک نیرو یا مرخصی رفتن او اینچنین روزگار بقیه را سیاه نکند...

بگذریم...جایی در نزدیکیهای روستا ی زادگاهم و در کنار جاده،در دل دشتی خشک و تفتیده،تک درخت توتی است که نمی دانم چند سال از عمرش می گذرد،اما از زمانی که به خاطر دارم برای من جالب بوده..از کودکی تا امروز این درخت برای من نمادی از تنهایی است و استقامت..باوجود اینکه آبی از آن نزدیکی نمیگذرد و مطمئنا هیچ انسانی از او تفقدی نمی کند،اما این درخت همچنان درجای خود محکم ایستاده و بودنش را به همه اعلام می کند....دیدن رویش دوباره این درخت در بهار هر سال،شور و شوق زندگی را در من زنده می کند...

....بالاخره سال تمام شد....کم کم این روزهای آخر داشتم تعادل خودم را ازدست می دادم.....حدس می زدم که با این معاون جدید احتمالا برای کارهای آخر سال به مشکل خواهیم خورد و حدس من هم کاملا درست بود....هر چند من زودتر از شعبه بیرون زدم اما سایرین تا صبح روز 29 گرفتار بودند و با کمک مسئول نرم افزاری منطقه و یکی از همکارهای شعب دیگر بالاخره کارها جمع و جور شده بود.....

صبح روز 29،من طبق قراری که از قبل داشتیم به همراه سه نفر دیگر از همکارها راهی مشهد مقدس شدیم.. ..جای همه دوستان خالی..مسافرت با شور و حالی بود....خصوصا اینکه توفیق این را داشتیم که همراه صدها هزار نفر دیگر از هموطنان روز آغاز سال نو و لحظات پایان سال را در کنار حرم مطهر امام هشتم باشیم..... .همین امروز از سفر بازگشتیم.از صمیم قلب برای همه دوستان و آشنایان و هموطنان سال خوبی را آرزو کردم.....

دو قطعه عکس،یادگارهایی است که از این سفر برای دوستان دنیای مجازی همراه آورده ام.....

جمعه قید رفتن به دانشگاه را زدم.نمی دانم چرا اصلا حسش نبود....ترجیح دادم که به روستا بروم...بهار ده از راه رسیده....وقتی پا به دشت می گذاری،بهار را با تمام وجودت می توانی ببینی،وقتی که درختهای پیر و جوان و کوچک و بزرگ را می بینی که غرق در شکوفه شده اند،حس پویایی و زندگی در وجودت جوانه می زند.....

چند قطعه عکس که از گوشه ای از دشت روستایمان گرفته ام را می گذارم تا شاید دوستان دنیای مجازی هم در لذت دیدن آنچه که من دیده بودم شریک شوند و دلشان بهاری بشود....

جالب است که بهار حتی سراغ شکسته ها و زمین خورده ها هم میرود....

شکوفه های نورسیده،طراوتی عجیب به درحتان سالخورده می دهند...

ادامه مطلب