داستانی از یک زندگی

کاری که فکرمی کردیم حداکثر تا 1 عصر تمام خواهد شد تا ساعت 5 بعد از ظهر ما را معطل خودش کرد...این هم از جمعه...مهم نیست...خیلی هم بد نبود...رفتن سر کار در روز جمعه تجربه جدیدی بود برای من...

من خیلی کم تلوزیون نگاه می کنم...البته چیزی را هم از دست نمی دهم! اصولا تلوزیون هم ندارم و گاه گداری هم که بخواهم برانامه ای نگاه کنم از طریق کارتTVکه روی سیستم دارم این کار را انجام می دهم..دیشب خیلی اتفاقی نگاهم به یک میان برنامه که داشت از شبکه چهار پخش می شد افتاد.. تعدادی کوهنورد که راهی فتح قله ای بودند...وقتی قله وکوه را از یک نمای بازدیدم بلافاصله آن را شناختم...این کوه در سمت غرب روستای ما قرار دارد...البته من تا دیشب اسم آن را نمی دانستم..قله دومیر با سه هزار و اندی ارتفاع...هر جای روستای ما که باشی به راحتی این قله در معرض دید توست و بیشتر  روزهای سال آفتاب پشت این کوه غروب می کند .... همیشه دوست داشتم که چشم انداز این قله را ببینم و در این میان برنامه کوتاه دیشب این اتفاق افتاد...

پی نوشت:خبر دار شدم که محمد_ن از دوستان و هم سن و سالهای من در ده که اکنون افسر نیروی انتظامی است و در سراوان سیستان بلوچستان خدمت می کند در حین یک ماموریت و بر اثر یک صانحه رانندگی بد جور آسیب دیده و تقریبا از مرگ حتمی جان بدربرده  است...خیلی ناراحت شدم..اول به خاطر خودشودوم به خاطر اینکه بعد از گذشت یک ماه از این مساله من از این موضوع خبر دار شدم ..البته حسابی به دوستانی که این موضوع را می دانستند و به من نگفته بودند توپیدم...آنطور که شنیدم هنوز هم در خانه بستری است..آخر هفته اگر به ده بروم حتما جویای حالش خواهم شد....